Premiazione del vincitore Luigi Furia di Gorno
La séma piö bèla
Só riàt sö l’Aréra posöl sporzìt söl mónd.
Ma sènte zó, respire fórt, trengóte bocù d’ària per göstà ol sò saùr. Coi öcc sirche de rügà töt quant ‘l orisónt.
Ol spìret a l’caàlca nìole de bombàs e l’và per méla séme ch’i sa pèrd lontà, lontà.
Intàt l’sa fà sira e l’ómbra la rampéga, bèl belase, sö per i mucc.
Delóns öna séma, la piö ólta e bèla, la sberlüs amó de lüs.
Ölerèss èss lessö, ma lé la fà ségn de nò.
No parle, no dighe, e sculte la sò us … la ma dis che gh’ó, scondida dét de mé, la séma piö bèla:
la éta, la mé éta! Chèl mut de lüs l’è spècc del òm, séma de sto mónd.
D’incànt l’esvanéss mài e fastöde, in bass l’è fósch ma ‘l cél l’esberlüs …
Slónghe öna mà per caressà öna stèla, adèss ó capìt, la éta l’è pròpe bèla.
